Anoreksja

Anoreksja
5 (100%) 9 głosy

Anoreksja i bulimia to coraz poważniejsze problemy w krajach wysoko rozwiniętych. Nieustanna presja mediów, branży reklamowej czy stylistów zmusza do przyjmowania określonych wzorców, nie zawsze najlepszych. Przykładem może być nienaturalnie szczupła sylwetka. Chude modelki, chude lalki Barbie sprawiają, że młode dziewczyny chcą się do nich upodobnić.

Anoreksja i jej przyczyny

Anoreksja jest chorobą psychiczną, polegającą przede wszystkim na nieakceptowaniu wagi swojego ciała. I nie ma znaczenia, czy ta waga jest wyższa, w normie, czy poniżej niej. Anorektyczki zawsze będą się odchudzać i zawsze będą niezadowolone ze swojego wyglądu. Nieustannie będą obniżać kaloryczność swoich posiłków, uprawiać intensywne ćwiczenia fizyczne. W rezultacie prowadzi to do wyniszczenia całego organizmu.

Przyczyn anoreksji jest bardzo wiele i mają one charakter złożony. Najczęściej nakładają się one wzajemnie na siebie. Można podzielić je na kilka grup:

  • Środowisko rodzinne – najczęściej w rodzinie anorektyczek istnieją nierozwiązane konflikty – mimo pozornej harmonii są wygórowane ambicje i oczekiwania rodziców. Bardzo często rodzice chcą realizować swoje niespełnione ambicje za pośrednictwem dzieci. Zapewniają im najlepsze szkoły, dodatkowe zajęcia, byle tylko osiągnęły sukces i wykonywały prestiżowy zawód. Nie zawsze dzieci są w stanie sprostać tym wymaganiom, więc ucieczką może być anoreksja i bulimia (ta ostatnia częściej w domach o otwartym konflikcie).
  • Wzorce kulturowe – ideał szczupłej kobiety odnoszącej sukcesy. Bohaterki literackie i filmowe są piękne i posiadają nienaganną figurę. Odnoszą nie tylko sukcesy zawodowe, ale są także obiektem pożądania przystojnych amantów. Modelki renomowanych projektantów mody są niesamowicie chude, sklepy z odzieżą markową oferują tylko małe rozmiary. Taki ideał kobiety wpajany jest dziewczynkom od najmłodszych lat, wszystkie lalki mają sylwetki anorektyczek, trudno się więc dziwić, że w przyszłości będą chciały wyglądać podobnie. Na szczęście alarm podniesiony przez lekarzy wymusił na producentach dokonanie zmian. Barbie przybyło parę kilogramów, a coraz popularniejsze są lalki jak najbardziej podobne do prawdziwych ludzi (Baby born, Baby Annabell).
  • Problemy psychologiczne – poczucie odrzucenia, samotności, zawiedziona miłość, przeżycia traumatyczne (śmierć bliskiej osoby). Anorektyczki mają zaniżoną samoocenę, dlatego każdy brak akceptacji bardzo przeżywają i przypisują go swojemu wyglądowi.

Objawy anoreksji

W początkowym okresie rozpoznanie anoreksji jest niezwykle trudne, ponieważ osoba chora za wszelką cenę nie chce przyznać się do odchudzania. Za wszelką cenę chce ukryć swoje problemy, nosi luźne ubrania, unika przebierania się w obecności innych osób, udaje, że je wszystkie potrawy. Najwcześniej anoreksję mają szansę odkryć najbliżsi, rodzina, przyjaciele, nauczyciele. Jeżeli nie zlekceważą pierwszych symptomów, to są duże szanse na wczesne zdiagnozowanie i całkowite wyleczenie.

Na co trzeba zwracać uwagę:

  • nagłe zainteresowanie kalorycznością pokarmów,
  • stopniowe zmniejszanie ilości zjadanych pokarmów,
  • ograniczenie diety do warzyw i owoców,
  • kontynuowanie odchudzania mimo znacznego spadku wagi,
  • podatność na choroby (spadek odporności),
  • niewłaściwa ocena wagi rzeczywistej,
  • zaburzenia w miesiączkowaniu.

Wystąpienie tych objawów powinno skłonić do wizyty u lekarza. Anoreksję i bulimię rozpozna lekarz rodzinny, ale leczeniem powinien zająć się psychiatra.

Leczenie anoreksji

Anoreksji nie wolno lekceważyć, ponieważ w dłuższym okresie czasu prowadzi do wyczerpania organizmu, zaburzenia funkcjonowania wielu organów. Niedożywienie sprawia, że występuje niedobór witamin i mikroelementów niezbędnych dla organizmu. Szczególnie narażone są serce, mózg, nerki, system kostny. Postępujące zmiany w rezultacie doprowadzają do śmierci z wycieńczenia.

Objawy fizyczne są tylko zewnętrznym objawem psychicznego wstrętu do jedzenia, dlatego leczeniem zajmuje się psychiatra. W pierwszej fazie leczenia podaje się leki antydepresyjne, w przypadku dużego wyniszczenia organizmu także kroplówki uzupełniające płyny.

Kolejnym niezwykle ważnym etapem jest psychoterapia, która ma za zadanie podniesienie samooceny, radzenia sobie z sytuacjami trudnymi i naukę realnej oceny problemów wagi ciała i odżywiania. Chory musi pozbyć się lęku przed jedzeniem i zwiększeniem wagi.

Psychoterapia anoreksji

Istnieje kilka metod psychoterapii, a wybór najodpowiedniejszej powinien być skonsultowany z lekarzem psychiatrą. Przez cały okres leczenia niezwykle ważne jest wsparcie i pomoc ze strony rodziny. To miłość najbliższych pozwoli odzyskać równowagę emocjonalną, to oni najszybciej mogą zauważyć nawrót choroby.

Z anoreksji można się wyleczyć, ale jest to proces długotrwały i wymaga przede wszystkim współpracy chorego, co jest bardzo trudne, ponieważ najczęściej chory wypiera chorobę ze swojej świadomości.

Do niedawna anoreksja dotyczyła tylko dziewcząt i młodych kobiet, ale w ostatnich latach zauważono wzrost zachorowań u kobiet dojrzałych (po 40. roku życia) i u chłopców.

6 replies on “Anoreksja”

  1. elofan napisał(a):

    Przyczyny anoreksji to przede wszystkim telewizja i te wszystkie bajery, które serwują nam media. Gdzie nie spojrzysz to oczywiście same fit modelki i nie wiadomo jak i co? Same szprychy, każda je trawę i nigdy nie miała grama tłuszczu i potem wariują te małolaty i nie przemówisz im już do rozumu. To na pewno nie jest wina rodziców, bo nie tylko oni mają wpływ na wychowanie dziecka.

    • psychofan napisał(a):

      Nie do końca. Przyczyny anoreksji często leżą w psychice a właściwie w wychowaniu. Taka osoba ma zaburzone poczucie własnej wartości i myśli, że musi dostosować się do narzuconych przez innych norm. Wtedy zrobi dosłownie wszystko, by dążyć do „doskonałości” w wyglądzie i pojawia się anoreksja albo bulimia.

  2. tv napisał(a):

    Był taki czas, że wszędzie się trąbiło o anoreksji. Mówili o tym w telewizji, w radiu. Były specjalne programy, w których omawiano objawy anoreksji, które początkowo wcale nie są takie oczywiste. No i jakoś to wszystko ucichło, chociaż jak patrzę po niektórych to wcale bym nie powiedział, że problem anoreksji się w Polsce skończył.

  3. Funerał napisał(a):

    Największy problem jest taki, że osoba, która ma anoreksję, nie wie kiedy przestać. Ja rozumiem, że ktoś się zaweźmie, zrobi odchudzanie takie, żeby mieć efekt, nawet jak przesadzi i zamęcza się głodówkami i tak dalej. Ale jak już schudnie, to powinien wiedzieć kiedy jest stop i kiedy ma spokój i można zacząć normalnie żyć, a nie się dalej katować.

  4. Orinoko napisał(a):

    Wszyscy gadają jaka to anoreksja i bulimia złe, ale z drugiej strony każdy się ogląda za szczupłymi laskami. Nie mówcie, że nie, bo takie są fakty – 99% kobiet uważanych za atrakcyjne, to bardzo chude dziewczyny. Nie ma znaczenia, że wszyscy zaprzeczacie, wszyscy to wiedzę i to właśnie mężczyźni są przyczyną anoreksji u kobiet. Same dla siebie się tak nie katujemy.

    • Carmen napisał(a):

      Nie obwiniałabym za to mężczyzn. Jestem osobą homoseksualną i ich opinia na temat mojego wyglądu mnie nie interesuje. Ale z drugiej strony jestem potężnie zafiksowana na tle ‚idealnego’ wizerunku kobiety. Presję wywieram sama na sobie. Zawsze ‚idealnie’ ubrana, zawsze makijaż, wysokie buty i…oczywiście dieta. Nie nazwałabym siebie anorektyczką (chociaż mam znaczną niedowagę i dążę do jeszcze niższej), bo jem. W regularnych porach, ‚normalnie’. Na punkcie kalorii nie mam obsesji, moim dramatem są węglowodany. Uzależniłam się od dietetycznej aplikacji w telefonie i kiedy tych węgli w ciągu dnia zjadłam za dużo i widzę to, wpadam w panikę. Z pewnością mam jakieś zaburzenia odżywiania, ale nie wiem jakie…To nie jest anoreksja, to na pewno coś innego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *