Anoreksja bulimiczna

Anoreksja bulimiczna
5 (100%) 4 głosy
Anoreksja bulimiczna to, jak sama nazwa wskazuje, połączenie dwóch groźnych chorób – anoreksji i bulimii. Choroba ta dotyka głównie nastolatki w wieku od 12 do 15 lat oraz młode kobiety od 18 do 21. roku życia. Z roku na rok na świecie odnotowuje się coraz więcej przypadków tego schorzenia. Wynika to głównie z coraz większych wymagań, stawianych przed młodymi ludźmi przez współczesny świat, które powodują trudności w poradzeniu sobie z codziennymi problemami. Niezwykle ważną rolę odgrywają w tym wszystkim mass media, które usilnie promują szczupłą sylwetkę, spychając na margines osoby dysponujące zbędnymi kilogramami.

Przyczyny anoreksji bulimicznej

U podłoża anoreksji bulimicznej leżą głównie zaburzenia psychiczne, związane z niską samooceną i różnego rodzaju problemami życiowymi, które doprowadziły do stanów depresyjnych. Istnieją także przypadki, w których anoreksja bulimiczna jest efektem lęku przed dojrzewaniem i dorosłością. Młoda osoba chce usilnie utrzymać wówczas dziecięcą sylwetkę, przez co będzie mogła się ona czuć dłużej młodziej.

Objawy anoreksji bulimicznej

Bulimiczna anoreksja u dziewcząt charakteryzuje się występowaniem naprzemiennie epizodów braku apetytu, kiedy osoba chora nie dostarcza swojemu organizmowi odpowiedniej ilości składników odżywczych oraz epizodów nadmiernego spożywania posiłków, kiedy osoba chora przestaje kontrolować ilość konsumowanego jedzenia. Charakterystyczne dla epizodów braku apetytu jest to, że osoba chora, oprócz głodówki, stosuje środki o charakterze przeczyszczającym i moczopędnym, a po posiłku często wywołuje wymioty. Ma to w jej mniemaniu prowadzić do przywrócenia jej odpowiedniej sylwetki. Przy braku odpowiedniej interwencji taki schemat się powtarza, aż do wyniszczenia narządów wewnętrznych i całego organizmu.

Jak odróżnić anoreksję bulimiczną od zwykłej anoreksji?

Anoreksję bulimiczną, oprócz występowania naprzemiennie głodowania i spożywania pokarmu w nadmiernej ilości, można także odróżnić od zwykłej anoreksji tym, że osoba chora ma większą świadomość choroby i często sama, bez konieczności pomocy ze strony osób trzecich zgłasza się do specjalisty z prośbą o udzielenie pomocy medycznej.

Leczenie anoreksji bulimicznej

Bulimiczna anoreksja u nastolatki, jak i u młodej kobiety, powinna być leczona za pomocą kilku metod. Najważniejsza z nich to psychoterapia, nastawiona na odpowiednie ukierunkowanie osoby chorej, pod kątem jej codziennych zachowań. Ponadto, niezwykle ważną rolę w leczeniu anoreksji bulimicznej odgrywają także leki antydepresyjne oraz leki, które hamują apetyt (podawane w trakcie epizodów bulimii).

Odpowiednia konfiguracja kilku metod leczenia anoreksji bulimicznej jest w stanie doprowadzić do stanu pełnego wyleczenia się, choć takie leczenie może trwać przez wiele lat. Wymaga ono bowiem ścisłego stosowania się do restrykcyjnych zaleceń lekarza i pomocy uzyskiwanej w leczeniu ze strony najbliższej rodziny i osób bliskich. Tylko takie połączenie jest gwarancją odniesienia końcowego sukcesu w leczeniu.

3 replies on “Anoreksja bulimiczna”

  1. Anerka napisał(a):

    Krzywa wieku się zdecydowanie przesuwa. Anoreksja bulimiczna to niestety problem coraz młodszych dziewcząt i niewiele się da z tym zrobić, bo młodzież dojrzewa coraz wcześniej i coraz wcześniej chce wyglądać lepiej i się podobać. Tylko, że niestety ciągle popadamy w skrajności – albo otyłe grubaski, albo wręcz przeciwnie i pojawia się anoreksja albo bulimia.

  2. Silan napisał(a):

    Generalnie teraz dzieci szybciej dorastają, bo jest więcej bodźców, które pozwalają im się szybciej rozwinąć. Także dlatego szybciej pojawia się presja i kult pięknego ciała. Już u dzieci, które są w podstawówce zaczyna się ocenianie i oglądanie. To dla niektórych jest trochę śmieszne, ale jak zaczyna się anemia, to zaczyna się robić straszne.

  3. Roma napisał(a):

    Moja wnuczka zmarla 3 miesiące temu , w Dzień Matki polożyła się spać i już się nie obudzila.Chorowała na bulimię od póltora roku. Mimo naszego wsparcia i miłości nie chciała się leczyć.Od pewnego czasu chodziła na terapię raz w tygodniu bo nawiązała dobry kontakt z psychoterapełtą .5 sierpnia miała skończyć 18 lal.Po tym co teraz czytam chorowała na anoreksję bulimiczną.Dlaczego żaden lekarz nam nie powiedział,że trzeba stale kontrolowac poziom elektrolitów i że wymioty tak bardzo wyniszczają serce.Czekała od stycznia na miejsce w klinice psychiatrycznej dla młodzieży w Krakowie.Poziom wiedzy na temat anoreksji i bulimii jest niestety u nas w Polsce niewielki , ale co gorsza tak samo jest z lekarzami i psychiatrami.Pozostaliśmy w strasznej rozpaczy i z wyrzutami sumienia czy wszystko zrobiliśmy ,żeby Ją uratować.Była śliczną cimnowłosą, szczupła i niewysoką nastolatką.Uczyła się w II klasie technikum.Miała 11-letniego brata i nas dziadków , radzicówi dalszą rodzinę. Wszyscy mamy ogromną traumę i ogromny żal .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

+ 78 = 83